రెండో కప్పు ఎవరికోసం?

రెండో కప్పు ఎవరికోసం?

ఒక చిన్న కాలనీలో లక్ష్మమ్మ అనే పెద్దావిడ ఒంటరిగా ఉండేది.

ప్రతిరోజూ సాయంత్రం సరిగ్గా ఐదు గంటలకు ఆమెకు ఒక అలవాటు ఉండేది.

వంటగదిలోకి వెళ్లి టీ పెట్టేది.

టీ మరిగాక రెండు కప్పుల్లో పోసేది.

ఒక కప్పు తన చేతిలోకి తీసుకుని వరండాలో కూర్చునేది.

ఇంకో కప్పు మాత్రం ఎదురుగా ఉన్న ఖాళీ కుర్చీ ముందు పెట్టేది.

రోజూ అదే పని.

కానీ ఆ ఇంట్లో లక్ష్మమ్మ తప్ప ఇంకెవరూ ఉండరు.

మరి ఆ రెండో కప్పు ఎవరికోసం?

ఆ విషయం తెలిసిన రోజు… పక్కింటి అనూకి కొద్దిసేపు ఏం మాట్లాడాలో కూడా అర్థం కాలేదు.

రోజూ కనిపించే ఒక చిన్న దృశ్యం

లక్ష్మమ్మ వయసు దాదాపు డెబ్బై సంవత్సరాలు.

చిన్న ఇల్లు. ఇంటి ముందు నాలుగు మొక్కలు. గుమ్మం దగ్గర చిన్న ముగ్గు.

ఉదయం లేచి ఇల్లు ఊడ్చుకోవడం, మొక్కలకు నీళ్లు పోయడం, దేవుడికి దీపం పెట్టడం… తన పని తాను చేసుకునేది.

బయటివాళ్లకు చూస్తే,

“లక్ష్మమ్మగారు బాగానే ఉన్నారు. తన పని తాను చేసుకుంటున్నారు.”

అంతే అనిపించేది.

కానీ సాయంత్రం ఐదు గంటలకు మాత్రం ఆ ఇంట్లో ఒక చిన్న దృశ్యం రోజూ కనిపించేది.

రెండు కప్పుల టీ.

ఒక కప్పు లక్ష్మమ్మకు.

మరొక కప్పు… ఖాళీ కుర్చీకి.

పక్కింట్లో ఉండే అనూ ఒకరోజు వాళ్ల టెర్రస్ మీద బట్టలు తీస్తూ అది చూసింది.

“ఎవరో వచ్చారేమో…”

అనుకుంది.

కాసేపటి తర్వాత మళ్లీ చూసింది.

ఎవరూ లేరు.

మరుసటి రోజు కూడా రెండు కప్పులు.

ఆ తర్వాత రోజు కూడా అంతే.

అనూకి మెల్లగా ఒక సందేహం మొదలైంది.

రోజూ ఆ రెండో కప్పు ఎవరికోసం?

ఒకరోజు వాళ్ల అమ్మను కూడా అడిగింది.

“అమ్మా… లక్ష్మమ్మగారు రోజూ రెండు టీలు ఎందుకు పెడతారు?”

“నాకేం తెలుసు? వాళ్ల అలవాటు ఏమో. పెద్దవాళ్లకు కొన్ని అలవాట్లు ఉంటాయి.”

అని ఆమె అమ్మ చెప్పింది.

అనూ కూడా అప్పటికి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

చివరికి అనూ అడిగేసింది

ఒక సాయంత్రం అనూ బయటకు వెళ్తుంటే లక్ష్మమ్మ గుమ్మం దగ్గర కనిపించింది.

“ఏంటి అమ్మా… బయటకు వెళ్తున్నావా?”

అని అడిగింది.

“అవును అమ్మమ్మా… ఫ్రెండ్‌ని కలవడానికి.”

“సరే… జాగ్రత్తగా వెళ్లిరా.”

అనూ రెండు అడుగులు వేసింది.

ఎందుకో మళ్లీ వెనక్కి తిరిగింది.

“అమ్మమ్మా… మిమ్మల్ని ఒక విషయం అడగనా?”

“అడుగు అమ్మా.”

“మీరు రోజూ రెండు కప్పుల టీ పెడతారు కదా… రెండో కప్పు ఎవరి కోసం?”

లక్ష్మమ్మ ఒక్కసారి అనూ వైపు చూసింది.

చిన్నగా నవ్వింది.

“అది అడగడానికి ఇన్ని రోజులు పట్టిందా?”

అనూ కూడా నవ్వేసింది.

“నేను గమనిస్తున్నానని మీకు తెలుసా?”

“నువ్వే కాదు అమ్మా… చాలామంది చూస్తారు.”

ఆ మాట అనూకి అర్థం కాలేదు.

“మరి ఎవరి కోసం అమ్మమ్మా?”

అని మళ్లీ అడిగింది.

లక్ష్మమ్మ ఎదురుగా ఉన్న ఖాళీ కుర్చీ వైపు చూసింది.

“ఒకప్పుడు ఈ కుర్చీ ఖాళీగా ఉండేది కాదు…”

“ఒకప్పుడు ఈ కుర్చీ ఖాళీగా ఉండేది కాదు అమ్మా…”

అంది లక్ష్మమ్మ.

అనూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

“మీ తాతయ్య ఉన్నప్పుడు సాయంత్రం ఐదు అయ్యిందంటే చాలు…

‘లక్ష్మీ… టీ పెట్టావా?’

అని అడిగేవారు.

నేను వంటగది నుంచి,

‘పెడుతున్నాను… మీకు టీ తప్ప ఇంకేం గుర్తుండదు’

అని అరుస్తూ ఉండేదాన్ని.”

ఆ మాట గుర్తొచ్చి లక్ష్మమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.

“ఇద్దరం ఇక్కడే కూర్చునేవాళ్లం.

పెద్ద పెద్ద విషయాలు ఏమీ మాట్లాడుకునేవాళ్లం కాదు.

కూరలో ఉప్పు ఎక్కువైందని…

కరెంట్ బిల్లు వచ్చిందని…

పక్కింటి మొక్క బాగా పూసిందని…

పిల్లలు ఫోన్ చేశారని…

అంతే.”

కొద్దిసేపు ఆగింది.

“అప్పుడు అవన్నీ చాలా చిన్న విషయాల్లా అనిపించేవి అమ్మా.

ఇప్పుడు చూస్తే…

ఆ చిన్న చిన్న మాటలే జీవితం అనిపిస్తున్నాయి.”

అనూ ముఖంలో ఉన్న నవ్వు మెల్లగా తగ్గిపోయింది.

ఒక్క కప్పు టీతో ఇల్లు మరీ నిశ్శబ్దంగా అనిపించింది

లక్ష్మమ్మ మళ్లీ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

“ఆయన వెళ్లిపోయాక మొదట్లో ఒక కప్పే టీ పెట్టేదాన్ని.

కానీ ఆ ఒక్క కప్పుతో ఇక్కడ కూర్చుంటే… ఇల్లు మరీ నిశ్శబ్దంగా అనిపించేది.

అందుకే ఒకరోజు తెలియకుండానే మళ్లీ రెండు కప్పులు పెట్టాను.

అప్పటి నుంచి అలాగే అలవాటైపోయింది.”

అనూ నెమ్మదిగా అడిగింది.

“అంటే… తాతయ్య గుర్తుగా?”

లక్ష్మమ్మ నవ్వింది.

“అది కూడా ఉంది.

కానీ పూర్తిగా అది కాదు.”

అనూకి ఇంకా ఆశ్చర్యం వేసింది.

“మరి?”

లక్ష్మమ్మ రెండో కప్పు వైపు చూసింది.

కొద్దిసేపు ఆగి చెప్పింది.

“ఎప్పుడైనా ఎవరో వస్తారేమో అని.”

ఆ రెండో కప్పు ఒక ఎదురుచూపు

“ఎవరమ్మమ్మా?”

అనూ అడిగింది.

“ఎవరైనా…” అంది లక్ష్మమ్మ.

“పక్కింటివాళ్లు కావచ్చు…

పాత పరిచయం కావచ్చు…

మనవడు కావచ్చు…

నీలాంటి పిల్ల కావచ్చు.

టీ పెట్టిన తర్వాత ఎవరైనా గుమ్మం దగ్గర కనిపిస్తే,

‘రా అమ్మా… టీ తాగి వెళ్లు’

అని చెప్పాలని అనిపిస్తుంది.

కానీ అందరూ బిజీగానే ఉంటారు కదా…”

ఆ మాటలో బాధ కంటే ఒక చిన్న ఎదురుచూపే ఎక్కువగా కనిపించింది.

అనూ చేతిలో ఫోన్ ఉంది.

ఫ్రెండ్ నుంచి అప్పటికే రెండు మెసేజ్‌లు వచ్చాయి.

“Where are you?” అని.

అనూ ఒకసారి ఫోన్ చూసింది.

మరోసారి లక్ష్మమ్మను చూసింది.

తర్వాత ఆ రెండో టీ కప్పు వైపు చూసింది.

కొన్ని క్షణాలు ఆగి ఫ్రెండ్‌కి ఒక మెసేజ్ పెట్టింది.

“కొంచెం లేట్ అవుతాను.”

తర్వాత లక్ష్మమ్మ ఎదురుగా ఉన్న ఆ ఖాళీ కుర్చీలో కూర్చుంది.

“అమ్మమ్మా…”

“ఏంటమ్మా?”

“ఈరోజు రెండో టీ నేను తాగొచ్చా?”

లక్ష్మమ్మ వెంటనే ఏమీ మాట్లాడలేదు.

ముఖంలో చిన్న నవ్వు వచ్చింది.

“చల్లారిపోయింది అమ్మా… ఉండు. వేడిగా ఇంకోటి పెడతాను.”

అంటూ లేవబోయింది.

అనూ ఆమె చెయ్యి పట్టుకుంది.

“వద్దు అమ్మమ్మా… ఇదే బాగుంది.”

అరగంట… రెండు తరాల మధ్య ఎన్నో మాటలు

ఆ రోజు వాళ్లు దాదాపు అరగంట మాట్లాడుకున్నారు.

అనూ తన కాలేజీ విషయాలు చెప్పింది.

లక్ష్మమ్మ తన చిన్నప్పటి విషయాలు చెప్పింది.

మధ్యలో ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

అనూకి ఒక విషయం ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.

రోజూ పక్కింట్లో కనిపించే ఒక పెద్దావిడ దగ్గర ఇన్ని కథలు ఉన్నాయని ఆమెకు అప్పటివరకు తెలియదు.

వెళ్లేటప్పుడు లక్ష్మమ్మ,

“రేపు కూడా వస్తావా?”

అని అడగలేదు.

“రోజూ రావాలి”

అని కూడా చెప్పలేదు.

కేవలం,

“జాగ్రత్తగా వెళ్లిరా అమ్మా.” అంది.

కానీ మరుసటి రోజు సాయంత్రం ఐదు గంటలకు అనూ మళ్లీ వచ్చింది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత…

కొన్ని రోజుల తర్వాత లక్ష్మమ్మ ఇంట్లో ఒక చిన్న మార్పు కనిపించింది.

ఆమె ఇక రెండు కప్పుల టీ పెట్టడం లేదు.

మూడు కప్పులు పెడుతోంది.

ఒకటి తనకు.

ఒకటి అనూకి.

మూడోది?

ఎప్పుడైనా ఇంకెవరైనా వస్తారేమో అని.

కొన్ని కప్పులు టీ కోసం మాత్రమే కావు

ఎవరినైనా సంతోషపెట్టాలంటే పెద్ద బహుమతి ఇవ్వాలి అనుకుంటాం.

వాళ్ల సమస్యలను మనమే పరిష్కరించాలి అనుకుంటాం.

ఏదో గొప్ప పని చేయాలి అనుకుంటాం.

కానీ కొన్నిసార్లు ఒక మనిషికి మనం ఇవ్వగలిగే విలువైనది చాలా సాధారణమైనదే.

మన సమయం.

ఐదు నిమిషాలు పక్కన కూర్చోవడం.

“ఎలా ఉన్నారు?” అని అడిగి, సమాధానం నిజంగా వినడం.

వాళ్లు మాట్లాడుతున్నప్పుడు మధ్యలో ఫోన్ చూడకుండా ఉండడం.

చూసేవాళ్లకు ఇవన్నీ చాలా చిన్న విషయాల్లా కనిపించవచ్చు.

కానీ ఎవరో ఒకరి కోసం ఎదురుచూస్తున్న మనిషికి… అవి చిన్నవి కావు.

మన చుట్టూ కూడా ఒక లక్ష్మమ్మ ఉండొచ్చు.

అమ్మ కావచ్చు.

నాన్న కావచ్చు.

అత్తయ్య కావచ్చు.

పక్కింటి పెద్దవాళ్లు కావచ్చు.

లేదంటే మనతోనే ఒకే ఇంట్లో ఉంటూ… మనతో రెండు మాటలు మాట్లాడాలని ఎదురుచూస్తున్న వ్యక్తి కావచ్చు.

“ఒకరోజు సమయం దొరికినప్పుడు మాట్లాడదాం” అని వాయిదా వేయడం కంటే, కొంచెం సమయం చేసుకుని మాట్లాడటం కొన్నిసార్లు చాలా విలువైనది.

ఎందుకంటే…

టీ చల్లారితే మళ్లీ వేడి చేసుకోవచ్చు.

కానీ కొన్ని అవకాశాలు దాటిపోయాక… తిరిగి రావు.

🎥 రెండో కప్పు ఎవరికోసం? అనే ఈ కథను వీడియోలో చూడండి
ఈ కథను వీడియోలో చూడాలనుకుంటే, కింద ఉన్న YouTube video చూడండి.