పాత వంటల నోటుబుక్‌లో దాగిన జ్ఞాపకాలు
Old Recipe Notebook Memories
ఆదివారం మధ్యాహ్నం వంటగదిలోని పాత అరలు సర్దుకుంటోంది మాధవి. వాడని డబ్బాలు, మూతలు లేని గిన్నెలు, ఎప్పటినుంచో ఒక మూలన పడున్న చిన్న చిన్న వస్తువులు ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీస్తోంది.
అలా ఒక డబ్బా వెనకాల చేతికి తగిలింది పాత నోటుబుక్.
దాని అట్ట అక్కడక్కడా చిరిగిపోయింది. పేజీల అంచులు పసుపు రంగులోకి మారిపోయాయి. పైన నీలం పెన్నుతో చిన్నగా ‘వంటలు’ అని రాసి ఉంది.
మాధవి దాన్ని చూడగానే గుర్తుపట్టింది.
“అమ్మా! ఈ పుస్తకం ఇంకా ఉందా? చిన్నప్పుడు నువ్వు ఇందులో చూసి వంటలు చేసేదానివి కదా!”
లోపల నుంచి అమ్మ వచ్చింది.
“ఉందా అది? ఎక్కడ దొరికింది?” అంటూ చేతిలోకి తీసుకుంది.
పుస్తకం తెరవగానే మొదటి పేజీలో అక్షరాలు కొంచెం చెరిగిపోయి కనిపించాయి. కొన్ని వంటకాల పేర్లు నీలం పెన్నుతో, మరికొన్ని పెన్సిల్‌తో రాసి ఉన్నాయి.
ఒక పేజీలో పులిహోర. మరో పేజీలో గారెలు. ఆ తర్వాత పాయసం, పచ్చళ్లు, పండగలకు చేసే వంటకాలు.
కొన్నిచోట్ల కొలతలు కొట్టేసి పక్కనే కొత్తగా రాసుకున్నారు. కొన్ని వంటకాల దగ్గర మాత్రం రెండు మూడు మాటలే ఉన్నాయి.
“అమ్మా, ఇక్కడ ఎందుకు ఇలా కొట్టేశావు?”
“అది మొదటిసారి చేసినప్పుడు రాసుకున్న కొలత. తర్వాత కొంచెం మార్చాను. రెండోసారి బాగా వచ్చింది. అందుకే పాతది కొట్టేశాను.”
మాధవి నవ్వింది.
“అంటే నువ్వు కూడా వంటలు చేస్తూ తప్పులు చేసేదానివన్నమాట!”
“చేయకుండా ఉంటామా? ఇప్పటికీ ఒక్కోసారి ఉప్పు ఎక్కువవుతుంది,” అంటూ అమ్మ కూడా నవ్వింది.
మాధవి మరో పేజీ తిప్పింది.
ఒక వంటకం పేరు పక్కన ‘సుజాత చెప్పింది’ అని ఉంది.
“ఈ సుజాత ఎవరు?”
“మన పాత ఇంటి పక్కన ఉండేవాళ్లు. గుర్తులేదా? వాళ్లింటికి నువ్వు ఆడుకోవడానికి వెళ్లేదానివి. ఆమె ఒకసారి ఈ వంట చేసింది. నాకు నచ్చి అడిగి రాసుకున్నాను.”
మాధవికి సుజాత ఆంటీ ముఖం పూర్తిగా గుర్తురాలేదు. కానీ వాళ్లింటి ముందు ఉండే పెద్ద జామచెట్టు గుర్తొచ్చింది. స్కూల్ నుంచి వచ్చాక ఆ చెట్టు కింద ఆడుకున్న రోజులు గుర్తొచ్చాయి.
ఆ ఒక్క పేరు చూసి ఇన్ని సంగతులు గుర్తొస్తాయని అనుకోలేదు.
ఇంకొన్ని పేజీలు తిప్పుతుంటే మధ్యలో ఒక చిన్న కాగితం కనిపించింది.
దానిపై వంటకం ఏమీ లేదు.
పప్పు, బెల్లం, నూనె, అగ్గిపెట్టె, సబ్బు అంటూ ఇంటికి కావాల్సిన సామాన్ల జాబితా ఉంది. కింద పెన్సిల్‌తో కొన్ని లెక్కలు కూడా రాసి ఉన్నాయి.
“అమ్మా, వంటల పుస్తకంలో సరుకుల లిస్టు ఎందుకు పెట్టావు?”
“అప్పుడు చేతికి ఏ కాగితం దొరికితే దానిమీదే రాసుకునేవాళ్లం. మార్కెట్‌కి వెళ్లే ముందు ఇదే పుస్తకంలో జాబితా రాసుకున్నానేమో.”
మాధవి ఆ కాగితాన్ని పక్కన పెట్టబోయింది.
“అది కూడా అందులోనే పెట్టు,” అంది అమ్మ.
“ఇది పాత సరుకుల లిస్టే కదా!”
“అవును. అయినా ఉంచు. ఇప్పటివరకు ఉంది కదా.”
ఎందుకో మాధవి ఇంకేమీ అనలేదు. ఆ కాగితాన్ని మళ్లీ అదే పేజీ మధ్యలో పెట్టింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అమ్మ ఒక పేజీ దగ్గర ఆగింది.
“ఈ వంటకం గుర్తుందా నీకు?”
మాధవి చూసింది. పేరు చదివింది. కానీ ఆ వంట రుచి గుర్తురాలేదు.
“ఇది నువ్వు చిన్నప్పుడు చాలా ఇష్టంగా తినేదానివి. ఒకసారి బడికి వెళ్లే ముందు ఇదే కావాలని అడిగావు. నేను వేరే టిఫిన్ చేశానని అలిగిపోయావు.”
“నిజమా? నాకు అసలు గుర్తులేదు!”
“నీకు గుర్తుండకపోవచ్చు. నాకు గుర్తుంది.”
అమ్మ ఆ మాట చెప్పిన తీరు మాధవికి ఎందుకో నచ్చింది.
ఆమెకు గుర్తులేని చిన్ననాటి సంగతులు అమ్మకు ఇంకా గుర్తున్నాయి. ఒక వంటకం పేరు చూడగానే అప్పటి గొడవ కూడా గుర్తొచ్చింది.
మాధవి పుస్తకం చివరికి వచ్చింది.
చివరి కొన్ని పేజీలు ఖాళీగా ఉన్నాయి. ఒకచోట మాత్రం సగం రాసి వదిలేసిన వంటకం కనిపించింది.
“అమ్మా, ఇది ఎందుకు పూర్తి చేయలేదు?”
అమ్మ కొద్దిసేపు ఆలోచించింది.
“ఎవరో చెప్పినప్పుడు రాయడం మొదలుపెట్టాను. మధ్యలో ఏదో పని వచ్చి ఉంటుంది. తర్వాత మళ్లీ రాయలేదు.”
“ఇప్పుడైనా పూర్తి చేద్దామా? నీకు గుర్తుంటే చెప్పు. నేను రాస్తాను.”
“ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కొలతలన్నీ గుర్తుంటాయా?” అంది అమ్మ.
“అయితే ఇంకోసారి చేసేటప్పుడు చూసుకుని రాద్దాం.”
మాధవి పెన్ను తీసుకొచ్చి ఖాళీ పేజీలో తేదీ వేసింది.
అమ్మ వెంటనే అడిగింది.
“ఏం రాస్తున్నావు?”
“ఇక నుంచి నువ్వు చేసే వంటల్లో నాకు తెలియనివి ఇందులో రాసుకుంటాను. నువ్వు చెప్పు.”
“ఫోన్‌లో రాసుకోకూడదా?”
“రాసుకోవచ్చు. కానీ ఈ పుస్తకంలోనే రాసుకుంటాను.”
అమ్మ నవ్వి పుస్తకాన్ని ఆమె వైపు జరిపింది.
ఆ మధ్యాహ్నం వంటగది సర్దడం పూర్తికాలేదు. బయటకు తీసిన డబ్బాలు అలాగే ఉన్నాయి. కొన్ని మూతలు ఏ గిన్నెవో కూడా తేలలేదు.
కానీ ఆ పాత వంటల నోటుబుక్ మాత్రం మళ్లీ డబ్బాల వెనక్కి వెళ్లలేదు.
మాధవి దాన్ని శుభ్రంగా తుడిచి, వంటగదిలో చేతికి అందే అరలో పెట్టింది.
మరుసటి రోజు ఏ వంట చేయాలా అని ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, అలవాటుగా ఫోన్ తీసుకోబోయింది. కానీ ఆగి పక్కనే ఉన్న నోటుబుక్ తెరిచింది.
కొన్ని వంటకాలు అందులో ఉన్న కొలతలతో ఇప్పుడు చేయగలదో లేదో తెలియదు.
కానీ ఏ పేజీ తిప్పినా అమ్మ చేతిరాత కనిపిస్తోంది.
ఈసారి పుస్తకంలో వంటకం కోసం మాత్రమే వెతకలేదు.
పేజీల మధ్య అమ్మ ఎప్పుడో పెట్టిన ఆ చిన్న సరుకుల కాగితం కూడా అలాగే ఉందో లేదో చూసుకుంది.
ఇంకో కథ చదవండి
రోజువారీ జీవితంలో మనం పెద్దగా పట్టించుకోని చిన్న విషయాల చుట్టూ సాగే “ఒక సాధారణ రోజు” కథ కూడా చదవండి.
